4 สาว ชโลมจิต

ของฝากจาก ชโลมเขียวอี๋~~

เป็นยามเช้าวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิ พืชพรรณกำลังผลิใบใหม่ ชายตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานบนทางเท้า ป้ายกระดาษข้างหน้าขอทานเขียนว่า "ผมตาบอด"

ชายคนหนึ่งเดินผ่านจุดที่ขอทานคนนั้นนั่ง อ่านข้อความบนป้ายนั้น แล้วถามขอทาน "รายได้จากการขอทานเป็นอย่างไร?"

"ก็มีคนให้เศษสตางค์บ้าง แต่นิดหน่อย"

ชายคนนั้นจึงก้มลงเขียนข้อความบางอย่างบนป้ายกระดาษแผ่นนั้น

ครั้นถึงตอนเย็น ชายคนนั้นเดินกลับมาที่จุดเดิม ถามขอทานว่า "รายได้วันนี้เป็นอย่างไร?"

ขอทานตาบอดบอกว่า "ดีมากเลย วันนี้มีคนให้เงินผมมากกว่าทุกๆ วัน คุณป็นใคร? คุณเขียนอะไรบนป้ายของผม?"

"ผมเป็นนักเขียนคำโฆษณา ผมไม่ได้ทำอะไรมาก แค่เขียนประโยคเดียวต่อจากประโยคเดิมของคุณ" 

ข้อความบนป้ายคือ

"ผมตาบอด และนี่เป็นฤดูใบไม้ผลิ"



เรื่องที่เล่านี้เป็นโฆษณาของสำนักงานโฆษณาต่างชาติแห่งหนึ่งราวยี่สิบปีมาแล้ว

เพียงคำพูดต่างกันเล็กน้อย อาจสร้างแรงกระทบหรือผลลัพธ์ต่างกันมหาศาล และเพิ่มมูลค่าให้ของชิ้นเดิมหลายเท่า

นี่ก็คือมูลค่าเพิ่มที่ทำให้คนสองคนเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ได้เกรดเท่ากัน หน้าตาดีพอกัน แต่คนหนึ่งได้งาน อีกคนหนึ่งหลุดจากโอกาส

หนังสือสองเล่มเขียนหัวข้อเดียวกัน แนวเรื่องเหมือนกัน แต่เล่มหนึ่งได้รับรางวัล

หมอสองคนเก่งเหมือนกัน ประสบการณ์เท่ากัน แต่คนหนึ่งมีคนไข้มากกว่า

ผู้หญิงสองคนหน้าตาดีทั้งคู่ แต่คนหนึ่งมีผู้ชายอยากได้เป็นแฟนมากกว่า

มูลค่าเพิ่มอาจเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ดูไม่สำคัญ อาจเป็นเพียงจุดเล็กๆ จุดเดียวที่เป็น 'ไม้ตาย' เช่น เสียงหัวเราะ, รอยยิ้ม, การสบตา, การเอ่ยคำว่า ครับ-ค่ะ, การเปิดประตูให้คนอื่น, ท่าเดิน, ความสะอาดของเล็บ, กลิ่นตัว, ความขยัน, ความมานะ ฯลฯ

เล็กๆ น้อยๆ ที่คนทั่วไปมองข้ามอาจเป็นหมัดเด็ดมัดใจคน และเปลี่ยนสถานการณ์ให้เข้าทางเรา 


วินทร์ เลียววาริณ 
19 กันยายน 2552
พิมพ์ครั้งแรก : เปรียว 2552 

edit @ 21 Nov 2009 16:55:08 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

edit @ 21 Nov 2009 16:56:33 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

edit @ 21 Nov 2009 16:57:58 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

 

 

ชโลม ส้มแปร๊ดดดด say:

เมื่อคืนวานนี้ ไปทานข้าวข้างนอกกับพี่เก่งมาจร้า

เด๋วจาแนะนำให้รู้จักนะ อิอิ 

แบบว่า ก่อนไปกินก้อไปเดินสยามกับเพื่อนก่อน

ไปงาน ocsc ที่ paragon hall มา เหมือนจาไปเรียนต่อเมืองนอก

สวยเนอะ 555+ เสร็จแล้วก้อไปเดินช็อปต่อ กินข้าวกับเพื่อนอีก เพราะโดนเพื่อนบังคับอ่ะ

อิ่มมากกก เสร็จจากฝั่งเพื่อน ก้อฟาดไปหลายทุ่มและ

 รีบกลับหอ ไปเปลี่ยนเสื้ออย่างเดียว คือกางเกงกะรองเท้าก้อยังเปนชุดนิสิตอยู่อ่ะ 

ฮามาก นึกว่าไปกินข้าวอย่างเดียว ที่ไหนได้ พอกินเสร็จ ก้อโดนบังคับ(อีกแล้ว)

ให้ไปเที่ยวรัชดาต่อ (คือสภาพในจุดนั้น ไม่ไหวจาเคลียจิงๆ ผจณภัยมาทั้งวัน ศพมากๆ) 

ดีนะที่มีรถไปเอง (รถของพี่ปอเอกที่อยู่หอใน) เพราะรถติดมากๆๆๆ หลับในรถเรยเดียว 

คนก้อเยอะ แบบว่าเต็มหมดทุกร้านเรยอ่า แถมเสียค่าเข้าอีก

เรยไป Z2barแทน อยู่แถวๆราม 38 มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

ที่ร้านมีประกวดแต่งผีกันด้วย มี 20 เบอร์ เป็นการประกวดอะไรที่กรูงงมากกก

ตัดสินผู้ชนะกันด้วยการจับฉลากค่ะ 555 ร้านก้อใหญ๊ใหญ่ ไม่ค่อยได้เบียดเรย เซงเรย 

ในร้านก้อเจอเพื่อนที่จุราด้วย บังเอิญเกินมากๆ

เชื่อได้ว่า ชีต้องคาบข่าวไปประกาศกับเพื่อนอีกทีแน่นอน 

 และพี่เก่งแกก้อคุมอย่างดี แสดงความเป็นเจ้าของตลอดเวย์

แต่ที่ทำให้กรูแป่กที่สุด ก้อตอนเจอกิ๊กเก่าที่ร้านตั้ง 2 คนแน่ะ โอ๊ยกรูจิเปนลมตาย

แกล้งเนียนทำเปนไม่รู้จักคร่ะ 555

กินเหล้าก้อกินไปไม่มากเท่าไหร่นะ แต่มันพะอึดพะอมมากๆอ่ะ เพราะกินข้าวไปเยอะ

แถมเรอไม่เปนอีกกรู ขากลับกรูก้อ นั่งบิดอยู่บนรถ จาตายเอาคร่ะ

ตอนผับปิดคนเยอะมากกกกกถึงมากที่สุด คนที่ไม่มีรถก้อแอบซวยคร่ะ

เพราะพี่ taxi แกเลือกลูกค้ามากๆอ่ะ

 พอกลับถึงหอก้ออ้วกคร้า มันมาก หน้าแทบขมำลงไปในชักโครก

เห็ดจิงๆ 

  เพื่อนๆไปไหนกันมาป่าวคะ มาเม้าให้ฟังกันบ้างอะไรบ้าง

 

edit @ 2 Nov 2009 01:20:07 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

edit @ 2 Nov 2009 01:23:03 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

 23.10 นาฬิกา วันเสาร์ที่ 24 ตุลาคม 2552 ณ เอ็มเทียร์เตอร์

"พี่ครับ ไปสถานีเอกมัย/ทองหล่อ ที่ไหนใกล้กว่ากัน?"

โน.ถามพี่แท็กซี่ หลังจากอิ่มเอมกับ เร่ขายฝัน  รอบพิเศษ**

โน.กับพี่ชาย ยิ้มแก้มแทบปลิ มันสุข เขิล ตื่นเต้น หัวใจพองโต ฯลฯ อธิบายลำบาก

 

17.00 นาฬิกา สถานีบีทีเอส หมอชิต

เวลานัดมาถึง กดหมายเลข 6 ราคา 40 บาท สถานีเอกมัย สอดบัตรพลาสติกเข้าเครื่องกินบัตร รถไฟฟ้าเทียบสถานี

สถานีเอกมัย สอดบัตรพลาสติดคืน

"ไปยังไงต่อ"

"ไม่ มอไซด์ก็แท็กซี่ " "ลองหาพี่วินฯ แล้วถามเค้าไปยังไง"

พี่ชายมองร้านอาหารที่ติดกับสถานี กลิ่นอาหารอีสาน อบอวน ลอยโชยออกมานอกร้าน แต่นั่นมันไม่สะดุดตาไปมากกว่า บรรยากาศร้าน ตกแต่งอย่างเป็นธรรมชาติ พื้นบ้าน ร่มไม้ ไอเย็นจากอิฐมอญ โน(ชอบ) พี่ชาย(ชอบ) เค้าแสดงอาการอย่างเห็นได้ชัดเจน

ฝั่งตรงข้ามร้าน มีวินฯ อยู่

"ข้ามไปถาม กัน"

"ไป เอ็มเทียร์เตอร์ยังไงครับ"

"ขึ้นเลยน้อง 30 บาท"

เรานั่งคนละคัน แข่งกัน บนถนน ตรอกซอกซอย

18.10 นาฬิกา เอ็มเทียร์เตอร์

เรามาถึงกันเร็วกว่ารอบแสดง 19.30 นาฬิกา

เลยมานั่งคุยกัน บนระเบียงชั้นสาม เสวนาไปเรื่อยเปื่อย ในเวลาคอย

"โน.ว่า คุณอา จะมามั้ย"

"ไม่นะ คงไม่"

"ทำไม"

"เพราะมัน คงมีคนเฉลียงจริงๆไม่มาก"

19.25 นาฬิกา จวนเวลาเปิดการแสดงละคร

เสียงเพลง เร่ขายฝัน ในฉบับ 2552 ขับร้องโดยศิลปินรุ่นใหม่เอี่ยม ดังกึกก้อง

นักแสดง ฉาก แสง ไฟ สี บรรยากาศ จินตนาการ และบทเพลงของคุณอากับเฉลียง

มันลงตัว กลมกล่อม มหัศจรรย์ ฯลฯลฯ

พักครึ่ง 15 นาที ผู้ชมและนักแสดงได้พัก

"ด้านนอกมีบริการ ชาอังกฤษ ดื่มฟรีนะคะ" พรีเซนเตอร์พยายามยัดเยียด(tie-in)

เราสองคนเดินเข้าไปในห้องนิทรรศการ เฉลียง เร่ขายฝัน

อธิบายตั้งแต่มิสสิควีดีโอ เร่ขายฝัน ครั้งที่ได้รับรางวัล คุณอาก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้น

สายตาข้างขวาของโน. กรอกไปเห็นแว่นตาสีดำอันคุ้นชิตา !!!

"เฮ้ยย!! คุณอา..." เนื้อตัวสั่น สะดุ้งอย่างสังเกตเห็นได้ชัด คุณอาก็เห็นโน. สะดุ้ง!!

โน.จับแขนพี่ชายด้วยความดีใจ เขิล แล้วกระชากออกมาจากบอร์ดนิทรรศการ

"คุณอา คุณอา พี่ ดูดิคุณอามา "ลิ้นพันรัว ด้วยอาการดีใจ

"ไหน ไหน "พี่ชายตัวสูง คณอาตัวเล็ก เลยยังมองไม่เห็น

"นั่นไง คนใส่แว่นสีดำ คุณอามาพี่!!" ยังดีใจไม่หยุด

"เออออออออออ หวะ....คุณอาจริงๆด้วย"

เราทั้งสองดีใจ ดีใจ ฯลฯ

เราเดินเข้าไปหา คุณอา พูดคุย ขอถ่ายรูป

"ผมดีใจมากครับ ที่ได้มาเจอคุณอา ติดตามผมงานคุณอามาตลอด"

"จากไหนล่ะ เพลงของเฉลียงเคยฝังมั้ย"

"ครับ ฟังครับ แล้วก็อ่านหนังสือด้วย หนังสือที่ตอบจดหมาย แล้วก็แนะนำให้น้องอ่านด้วยครับ"

"ขอถ่ายรูปเป็นที่ระลึกหน่อยนะครับ"

พี่ชายพูดอยู่คนเดียวแบบลิ้นพันรัว โน.ยืนนิ่งด้วยความตื่นเต้นและความเขิล

พักครึ่งครบ 15 นาที เราเข้าไปดูการแสดงต่อ

การแสดง อบอวนไปด้วยคำพูดของ คุณอา อย่างแนบเนียนกลมกล่อม

 23.10 นาฬิกา วันเสาร์ที่ 24 ตุลาคม 2552 ณ เอ็มเทียร์เตอร์

ขึ้นแท็กซี่ไปยังสถานีทองหล่อ

"ไปกิน บะหมี่กัน ตรงเมเจอร์ ร้านนี้อร่อย"

"ไปดิ"

พี่ชายกินพิเศษ โน.ขอธรรมดา

 

ชโลมเขียวตอง(เหลือง) ไม่เอาเปลี่ยนใหม่ เอาใหม่นะ !!

ดิชั้น ชโลมเขียวอี๊~~ รายงานคร่ะ

สาวที่ผ่านมา เจ้ (ขอใช้คำว่า เจ้!)  ไปยื้อแย่ง ชิงสุกก่อนห่าม รวบตึง ณ เซ็นทรัลเวิล มา

เป้าหมาย คือไปเอาบัตรฟรี ละครเวที "เร่ขายยยยยยยยยย ฝัน!"

--ย้อนไปก่อนหน้านั้น-- 1 เดือน--

เจ้ ได้คุยกะพี่ชาย(พี่ชายจิงๆ) ว่าอยากดู

อีพี่ก้ชวนดู แต่!! เป็นการไปดูที่ไม่ทำมะดา เราทั้งสอง ต่างใช้เวลาหนึ่งเดือน เก็บ สะสมฝาชา " Brand ทีเบรค--ชาอังกิด"  ทั้งหมด 30 ฝา เพื่อไปแลกตั๋ว 2500 FREE!!!

เอาซะท้องอืด~~~

มันเป็น Exp ที่สนุกมาก

--ตัดเข้ามาวันเสาที่ผ่านมา--

ก่อนการเดินทาง พอดี๊ พอดี ชโลมส้มแปร๊ดดด มา สวยที่หอพระ เพื่อ!! เอาเครื่องรางของขังมาให้เจ้ ยืม

เจ้ ปิติมากกก ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้

ทั้งเจ้ และ ชโลมฯส้มแปร๊ดดดด ก้ดั่นด้นเดินทางไป รถไฟฟ้ามหานเธอ เพื่อไปรอ อีพี่...

เราไถงก่อนอีพี่ แป็บนึง.....

อีพี่มาพอดี ... อีพีแอบงง เล็กน้อยว่าเจ้ พา ตัวไรมา

"นี่เพื่อนโนเอง ปอม!"-------(เจ้ ขอทามความคิดเหนทิ้งไว้หน่อยนะ ว่า ชโลมส้มแปร๊ดดดด ว่าพี่เค้า เป็นไง ดูจากภายนอกแล้ว)

เราทั้งสามก้ขึ้น เจ้าหนอนเหล็กไป เจ้ กะ อีพี่ลงก่อน เราจากกันกะ ชโลมสมแปร๊ดดดด ที่ ส.ชิดลม

--บายยยย  ปอมม--

เจ้ กะ อีพี่เดิน ดุ่มๆ เข้าไปในห้าง จะบอกว่า คนต่อคิดรอ เยอะมากกกก ขนาดเรามาเช้า

"เซ็งหวะ!!! เราจะได้มั้ย พี่!"

Finally---เรารอ รอ ตั้งแต่ 10 โมงเช้า เราได้บัตร ตอน3 โมงเย็น แต่เป็นบัตรแค่ 1500 นะ เพราะ 2500 หมด!

โค--ตร ดีใจอ่ะ กินชามาแทบตายยยย

ทั้งเจ้ และ อีพี่ ก้หน้าบานนนนนนนนน (อีพี่แอบ ถือบัตรอวดโชว์ คนที่ไม่ได้ เพราะเราทั้ง สอง ต่างเป็น 5 คนสุดท้ายที่ได้บัตร) มีเหตุการโวยเล็กน้อย ของคนที่ไม่ได้.....(น่าสงสาร)

to b continue นะ....(เด๋วไปดูรอบเสานี้ จะมาเราให้ฟังอีก) ^^

 

   ชโลม.ส้มแปร๊ด say:

 นี่เทอ ทีหลังระบุตัวตนกันด้วยเซ่

อ่านกันไป อ่านกันมา เด๋วก้องงกันพอดี

 

วันนี้ก่อนไปหา ชโลม.เขียวตอง เพื่่อ exchange รองเท้ากันนั้น

ตอนนู๋กะลังเก็บของเตรียมตัวกลับเข้าเมือง นู๋ก้อหยิบขวด base dream on ของ etude

ที่เพิ่งซื้อมาสดๆร้อนๆ ราคาเกือบห้าร้อย จาเก็บใส่กะปี๋

 

อีดร่อกกกก ฝาปิดไม่แน่คร่ะ นู๋เหนมันค่อยล่วงลงพื้นช้าาาๆ ด้วยความหวังเล็ก

ว่ามันจิมิแตก   "โพละ"    T^T  เรื่องของเรื่องครือ นู๋ใช้ไปแค่ 2 ครั้งเอง

ตกใส่ตรีนนู๋ ตรีนนู๋ขาวว่อกเรย ล้างไม่ออกดั่วะ 

 หกหมดเรย เต็มพื้นเรย เซ็งอย่างแรงเรยอ่ะ 

 

ถึงชโลม.เขียวตองนะ: วันนี้หน้านู๋เรยเซ็งเป็นพิเศษ

อย่าว่ากันนะค๊า 555 

  

 

 

 

 

วันนี้กลับมาบ้านแสนรัก หลังจากไปฝ่าฟัน ตบตี วิ่งราว แย่งบัตรเร่ขายฝันมาได้

มาถึงบ้านปุ๊บ!

โน! ไปสอบโทอิก ยัง??>>> พ่อ said.

ยังเลยพ่อ >>>โน สวนทันควัน

ไปสอบซะ!!  >>>พ่อ แย็ป ซ้าย....

คร่ะ พ่อ >>> ...

....ถึงเวลแล้วซินะ ที่ เดี๊ยน ต้องไปรื้อภาษาปะกิด อย่างด่วน!!!!

edit @ 19 Oct 2009 19:28:15 by ชโลมจิต ปล่อยแสง

กราบ รายงานตัว

มาคะ !!

ช่วงนี้ ข้าน้อยยังไม่ค่อยว่าง

แอบบมาทำงานพิเศษช่วยสมาคมศิษเก่า

 ไม่ได้กลับบ้าน (เค้าให้วันละสามร้อย)

/me ปีนี้ไม่ได้กินเจเลย

 แล้วว่างๆจะมาอัพเดตใหม่เด้อ

RESUME

 name : นางสาวชโลมจิต ผิดมนุษย์ (Xzazy)

ชื่อเล่น : ชโลมจิต ทองแดงแจ๋(เข้มข้นปนชาจากอังกฤษ)

พลัง : สามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของได้ด้วยสองมือ

 

 

 

 

สวัสดีนะคะ 3 ชโลม

เป็นอันว่าได้เริ่มเสียทีนะคะ สำหรับโปรเจคการเขียน blog ที่นู๋คิดไว้เนิ่นนานเหลือเกิน

มีไว้สวยๆคร่ะ เอาไว้แบ่งปันเรื่องราว เวลาที่อยู่ห่างกันนะจ๊ะ

ทุกวันนี้ก้อแทบจะไม่ได้เห็นหนังหน้ากันอยู่แล้ว เอาล่ะ

เขียนไรดีล่ะทีนี้ โฮะๆๆ

 

ตอนนี้อยู่หอพระโอคร่ะ มาหาพระ มาหาเพื่อนสาวคร่ะ

นั่งๆนอนอยู่ นี่ก้อฟาดไป 5โมง 44 และ วันนี้จะกลับบ้านด้วย รถติดแน่ๆ T^T

 

resume 

nickname: pommy

virtual name: chalomjitt.ส้มแปร๊ด

age: 21

status: single jing jing na

 

 

ps. ถึงชโลมอีก 2 นาง

ให้เขียน resume แนะนำตัวด้วย

และชื่อของพวกเทอต้องเป็น chalomjitt. ตามด้วยสีประจำตัวนะก๊ะ นี่คือการบังคับ ิวิ๊งๆ

 

โดย....ชโลมจิต. เขียวตอง(เหลือง) >>>อีโน

ก้...แบบว่า

อั๊ยย..!!! เขิลล์

นู๋ ชโลมจิต. เขียวตอง(เหลือง) ต้องขอนุยาติ เปิดแหกแหวกฉีกประเด็น ของBlog นี้

ก้คือ Today สอง ชโลมฯลฯ (ว่าง!) เลยปรึกษากัน จะทำ Bloggy ไว้คุยแลกเปลี่ยนกันขำๆ แก้เหงา แก้คัน 

ต้องแถลงก่อน นะว่า Blog นี้มีสาระ(?)มาก Topic ต่างๆคงจะสร้างความฮา ความเศร้า ฉงน?? ในอีกไม่ช้า....soon!!!

 

RESUME

Full name : นางสาวชโลมจิต. เดอพรองซวล บุญนาค ณ เซิ่นเจิ้น เขียวตอง(เหลือง)

Non-full name : ชโลมจิ.เขียวตอง(เหลือง)

abillity : -

Attack : 0.0012 นาบู

Defence : -

I like : " ข้าวเหนียวหมูฝอย (ธรรมดา)10 บาท"